Music is in the wind

แง่บๆ มาแล้ว มันอยู่ในช่วงไม่อยากอัพนานเลย.. แง่บ... เพราะ...... ช่างมันเถอะ-*-

บอกเล่าความฝันประหลาด: เรามักฝันอะไรแปลกๆ-*- ส่วนใหญ่แล้วพอเราตื่นมาเราจะลืมไปหมด ก็เลยมีอยู่ไม่กี่เรื่องที่ยังจำได้และพอจำได้บ้าง มาเล่าสู่กันฟัง

..............

............

1. เจสัน+เรือผี
อันนี้นานมากแล้ว เป็นฝันที่เราฝันติดๆกัน2-3คืนหรือมากกว่านั้น ว่าเรามาติดอยู่บนเรือร้างกับพวกคนที่มาสำรวจบนเรือโดยที่ในเรือมันมีไอ้หน้ากากเจสันถือมีดยาวเหมือนดาบโดยที่สุดท้ายเหลือฉันกับน้องฝรั่งกันสองคนวิ่งหนีมัน และฝันจบลงด้วยที่.. เราตายเสมอ เท่าที่จำได้ มีครั้งหนึ่งเราหนีเข้าไปในตู้ล็อคเกอร์ที่ห้องๆหนึ่งบนเรือ เจสันเปิดประตูตู้ แล้วเอาดาบแทงเรา อีกครั้งหนึ่งที่เราหนีมาที่เดิมกับเด็กคนนั้น เด็กคนนั้นตัวเล็กก็เลยเข้าไปซ่อนอยู่ชั้นบนของล็อคเกอร์ซึ่งชั้นมันเล็กกว่า ส่วนเราอยู่ข้างล่าง เจสันเปิดประตูตู้แล้วเอาดาบฟันคอเรา มันเป็นภาพแค่เจสันเหวี่ยงอาวุธมาที่หน้าเรา แล้วเราก็ตื่น แต่ครั้งสุดท้ายของความฝันนั้น เราวิ่งหนีกับเด็กคนเดิมบริเวณที่ดูเหมือนทางเดิน ที่กำแพงมีประตูอยู่เยอะ เจสันฆ่าเด็กคนนั้น.. เรายังวิ่งหนีต่อไป พอเราหันกลับไปมอง มันตามมาด้วยเคียวติดโซ่ เราเห็นมันเหวี่ยงเคียวอยู่แวบหนึ่งก่อนหันหน้ากลับพร้อมวิ่งต่อไป... ไม่รอดแน่ รู้ว่าเคียวมันพุ่งตามหลังมา แล้วก็..
เราสะดุ้งตื่น สิ่งแรกที่รู้สึกเลยคือเราเสียวสันหลังวูบ มันรู้สึกวูบวาบจริงๆตรงกลางหลัง แล้วต่อมาที่เรารู้คือเรานอนตะแคงข้างและตัวแข็งทื่อ เหมือนกับว่าเรานอนเกร็งตลอดเลย เป็นฝันถึงเจสันครั้งสุดท้ายที่น่ากลัวที่สุด มันเหวี่ยงเคียวเจาะหลังเรา..

2. บรรดาญาติๆ ซามาร่า ร็อกซัส?
เป็นฝันที่พิลึกที่สุดเลยมั้ง.. เริ่มต้นนั้น เราฝันว่าเรากำลังยืนอยู่บนยกพื้นที่เป็นไม้ที่ยื่นออกไปแถวชายหาด(บรรยายไม่ถูก-*-)  เรามองพ่อ อาโกทั้งหลาย เจ็กตี๋และน้องชายคนรองเล่นน้ำทะเลอยู่ ด้านหลังเรา เราเห็นป้อมยามเล็กๆรูปทรงกระบอกสีเขียวๆเก่าๆ เราเดินเข้าไป มียามใส่ชุดสีกากีข้างใน เราพบว่านั่นเป็นอากงของเราเอง อากงใส่หมวกยามสีน้ำตาลๆด้วย เราสงสัยว่าอากงมาเป็นยามได้ยังไง.. แต่ไม่ได้ถามออกไป ใบหน้าเหี่ยวๆของอากงยิ้ม แล้วก้มมองไปที่ตักของเขาเอง เรามองตามและเห็นหัวเด็กเล็กๆโผล่พ้นหน้าต่างโล่งๆของป้อมยาม ก็เลยรู้ว่าที่ตักของอากงมีน้องตัวเล็กๆอยู่และอากงนั่งบนเก้าอี้สูง ที่แปลกกว่านั้นคือ ข้างในป้อมยามรูปทรงกระบอกมีน้ำและมีปลาว่ายอยู่ข้างในด้วย สีของน้ำสะท้อนเป็นสีเขียวๆตามสีที่ทาไว้ข้างในป้อม อากงอุ้มน้องขึ้นแล้วส่งให้เรา เท่าที่จำได้ เหมือนอากงจะพูดว่า "อ่ะ เอาน้องไปอุ้มซะ" น้องคนนั้นคงเป็นน้องคนสุดท้องของเราตอนเล็กๆอยู่(จริงๆแล้วเขา11ขวบแล้ว) เราอุ้มน้องมาแล้วนั่งบนเก้าอี้กลมๆสูงๆใกล้ๆป้อมยาม วางน้องไว้บนตักแล้วมองออกไปที่ทะเลที่คลื่นพัดแรง บรรดาอาๆร้องเรียกให้เราลงไปเล่นน้ำกับพวกเขาด้วย แต่เราส่ายหัว สักพัก เราเห็นพ่อและคนอื่นๆขึ้นมาจากน้ำ รีบร้อนบอกอะไรสักอย่างว่าต้องรีบหนีแล้ว อากงออกจากป้อมยาม(ซึ่งเราไม่เห็นว่าปลามันจะพุ่งออกมาจากประตูหรือเปล่า) พวกเราวิ่งไปทางซ้ายที่เป็นร้านอาหาร........

จากนั้นเราก็จำไม่ได้.. จำได้ว่าเราโผล่มาที่ๆหนึ่งพวกเรายืนอยู่ตรงข้ามกับศาลาท่าน้ำ ที่กั้นระหว่างพวกเราคือคูน้ำที่มีผักตบชวาขึ้นเต็มปิดมิดคูไปหมด และตรงข้ามศาลา ผักตบมันก็ดูนูนๆขึ้นมาด้วย เหมือนกับว่ามันขึ้นทับอะไรสักอย่าง พ่อเอาเท้าเขี่ยๆนิดหน่อย ผักตบชวาโดนแหวกเผยให้เห็นไม้ ปรากฏว่ามันคือท่อนซุงที่พาดจากฝั่งเราไปยังศาลา พ่อบอกว่าทุกคนคงต้องข้ามไป.. พ่อบอกให้เดินตรงๆไปจากที่เอาเท้าเขี่ยผักตบนี่ เราเดินไปคนแรก มือยังอุ้มน้องอยู่ แต่ว่าพ่อไม่ได้เอาผักตบที่คลุมท่อนซุงออกไปให้หมด เราก็เลยไม่รู้ว่าซุงมันกว้างเท่าไหร่ เราเดินเฉไปเยอะ เราเกือบตกลงไปแล้วแต่คว้ากิ่งของต้นไม้ที่ยื่นออกมาข้างๆฝั่งพวกเราได้เสียก่อน มันเป็นต้นไม้ที่ตายแล้ว เราห้อยต่องเต่งอย่างนั้น แล้วก็.. จู่ๆก็เหมือนกับว่าเรากลับมายืนอยู่ที่เดิมอีก คราวนี้เจ็กตี๋กับพ่อช่วยกันดึงผักตบที่ปกคลุมท่อนซุงออกจนหมด เผยให้เห็นท่อนซุงเต็มๆเสียที มันเป็นซุงท่อนใหญ่ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นเราดันเดินตกเหมือนกับว่ามันเป็นท่อนเล็กๆ ตรงกลางซุงมีกระดาษยาวๆเหลืองๆที่มีภาษาจีนติดทาบ เราไม่รู้ความหมาย แจ็กตี๋เดินนำไปก่อนจนถึงศาลา เราตามไปเป็นคนที่สาม.. คราวนี้กลับเดินง่ายขึ้นเยอะ และญาติคนอื่นๆตามมา อาม่าตามมาเป็นคนสุดท้ายซึ่งพวกเราที่คอยอยู่บนศาลาเชียร์อาม่าอยู่ อาม่าไม่กล้าเดินบนซุงแต่คลานบนซุงมา อากงยื่นมือออกไปรับอาม่าตอนที่อาม่าใกล้จะถึงแล้ว สุดท้ายพวกเราก็ข้ามมาบนศาลานี้จนครบ...

ต่อจากนั้น... เราจำไม่ได้ รู้สึกว่าญาติๆจะวิ่งหนีหายกันไปหมด เพราะพวกเราถูกอะไรก็ไม่รู้ไล่ตามมา.. เรายืนอยู่ในสถานที่ที่คล้ายๆกับตอนที่เราข้ามท่อนซุง เพียงแต่คราวนี้มันไม่มีศาลาและผักตบ.. เรายืนอยู่ใกล้ๆคลองแห่งหนึ่ง ที่มีต้นไม้ใหญ่พอควรทางด้านขวา ท้องฟ้าในตอนนั้นมืดครึ้ม ทุกอย่างดูมืดไปเป็นโทนสีน้ำเงิน เรามองเห็นเด็กๆกลุ่มหนึ่งวิ่งอยู่ไกลๆตรงมาหาเรา พอพวกเขาเข้าใกล้ ก็เห็นว่าพวกเขามีอยู่สัก... 4-5คน เราจำได้แค่สองคน คนหนึ่งเป็นเด็กผู้หญิงผมดำ เธอบอกว่าเธอชื่อซามาร่า เธอต้องตามหาอะไรสักอย่างล่ะ พวกเขาเอาวิญญาณหรืออะไรสักอย่างของเธอไป พวกคนชั่ว.. ซามาร่าจากเรื่องเดอะริงน่ะเรอะ? แต่ในเดอะริงซามาร่าเป็นผีเด็กผู้หญิงตัวโตใส่ชุดขาวๆนี่ แต่ในฝันของเรา ซามาร่าเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก เธอใส่กางเกงยีน แจ็กเก็ตยีนและเสื้อยืดสีแดงๆข้างใน ส่วนอีกคนเป็นเด็กผู้หญิงผิวดำในชุดนอนสีเหลืองส้มๆและผูกแกะ เราตามซามาร่ากับเพื่อนๆของเธอเข้าไปข้างในต้นไม้ที่อยู่ข้างๆนั้น ต้นไม้มีประตูเปิดออกได้ ข้างในมีบันไดเหล็กลงไปใต้ดินด้วย... พวกเด็กๆบอกว่ามันคือรังลับของคนชั่ว ข้างๆผนังของที่นี่มีสิ่งมีชีวิตประหลาดน่ากลัวใส่ขวดโผล่วางไว้บนชั้น มีคนในที่ลับนี้โผล่ออกมา พวกเด็กๆต่อสู้แต่โดนฆ่าหมด เหลือเพียงซามาร่ากับเรา.... พวกเราตามไปจนถึงห้องๆหนึ่ง มีผู้หญิงผมสั้นๆ เธอต้องเป็นตัวร้ายแหงๆ ซามาร่าตะโกนอะไรสักอย่างใส่เธอ ซามาร่าพยายามสู้กับผู้หญิงคนนั้นแต่เธอเรียกตัวอะไรสักอย่างออกมา... มันเป็นตัวคล้ายๆเยลลี่สีชมพูรูปร่างเหมือนคนขนาดตัวเท่าเด็ก มันพยายามทำร้ายซามาร่า เราต้องช่วยเธอ.. เราเจอมีดคัตเตอร์อันหนึ่งบนโต๊ะ ถึงคัตเตอร์จะสั้นไปสำหรับมีดแต่มันก็ต้องช่วยได้บ้างล่ะ.... พอเราฟันเจ้าเยลลี่สัตว์ประหลาด ใบมีดคัตเตอร์นั่นกลับยืดออกมาเหมือนยังกับแส้ เราไล่ฟันมันจนมันหนีไปที่ห้องหนึ่งซึ่งมีบันไดเล็กๆขึ้นไปที่ไหนสักแห่ง ที่นั่นตรงบันไดนั้นเราเห็นเจ้าเยลลี่อยู่  แต่มันกลับกลายร่างเป็นเยลลี่สี่เหลี่ยมลูกบาศก์ใหญ่ๆวางไว้ตรงขั้นบันได เราพยายามฟันมันไม่หยุดแต่ไม่ได้ผล เพราะมันขาดแล้วก็สามารถรวมกลับเป็นหนึ่งเดียวได้อีกครั้ง.. เราหยุดฟันลงก็ตอนที่.. อยู่ๆมันก็ลืมตาขึ้น มันมีปากด้วย และหัวเราะชั่วร้าย"ฮี่ๆๆๆ"ใส่เรา เสียงมันเหมือนเด็กเลย.. แล้วเราก็เกิดเวียนหัวขึ้นมา ...ฉันติดหลุมพรางแล้ว เยลลี่จะเข้าสิงฉัน... เรารู้สึกเหมือนตัวเองจะล้มลงพร้อมกับที่ภาพต่างๆเริ่มมืด แต่เสียงหัวเราะเยาะนั่นยังดังเป็นเอคโค่ต่อไป ซามาร่าคงวิ่งตามมา เธอจับแขนเราเขย่า เธอร้อง.."Roxas! Are you alright? Roxas! Roxas.." เสียงของเธอก้องสะท้อนเหมือนเสียงเยลลี่เลย ทุกอย่างมืดสนิท เราล้มลง...

ต่อมา เรารู้สึกเหมือนเรากำลังลอยอยู่บนอากาศ... มันเหมือนกับว่าเราลอยคว้ำหน้า ตัวขนานอยู่กับพื้นดิน เราลอยไปข้างหน้าเรื่อยๆ.. มองทุ่งหญ้าอยู่ข้างใต้ตัวเรา ทันใดนั้น เราก็ลอยผ่านเด็กผู้หญิงผิวดำใส่ชุดนอนคนนั้นที่เป็นเพื่อนกับซามาร่าไป... หน้าเธอเปื้อนเลือดและตาลุกโพลง หลังจากนั้นเราก็ตื่น.... อย่างแรกที่งุนงงคือ.. เดี๋ยวก่อนสิ.. ฉันเป็นร็อกซัสรึ? ตัวละครจากคิงดอมฮาร์ทส์... จู่ๆฉันเป็นเด็กผู้ชายได้ไงฟะ? อย่างที่สอง เราพยายามรื้อสิ่งที่ฝันไปกลับมาอีก.. ปลาที่แหวกว่ายในป้อมยามที่มีอากงนั่งอยู่ข้างใน.. เราอุ้มน้องข้ามท่อนซุง..... บลาๆ แล้วก็วนกลับมาที่เด็กนั่นเรียกเราว่าร็อกซัส? ก่อนหน้านั้นเรายังเป็นตัวเราอยู่ไม่ใช่หรอแล้วทำไม.. - -a

3. บัฟฟี่
เราเกลียดที่ต้องฝันว่าวิ่งหนีใครสักคน ผี ปิศาจหรือตัวอะไรก็แล้วแต่... เราฝันว่าเราอยู่ในห้างแห่งหนึ่ง ฉันคิดว่ามันคือห้างซีคอนสแควร์... ห้างที่เราคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กๆเพราะพ่อแม่เคยเปิดร้านอยู่ที่นั่น... ตอนนี้เราไม่ได้ไปที่นั่นมาเกือบ 5 ปีแล้ว แล้วอยู่ดีๆเราก็โผล่มาในฝัน... แต่ในฝันของเรา ห้างมันจะแตกต่างจากของจริงอยู่หน่อย... อันที่จริงเรามักฝันถึงมันบ่อยๆว่าเราเดินหลง-- วนเวียนอยู่ในห้าง หรือไม่ก็วนเวียนอยู่ในห้างเพื่อหาซื้อของบางอย่าง.. แต่ที่เราจะเล่านี้...

เรากำลังเดินอยู่ที่นั่นใกล้ๆฝั่งโรงหนัง เราเห็นบัฟฟี่มือปราบผี.. เธอขึ้นบันไดเลื่อนมา(เราจำไม่ได้ว่าที่ซีคอนมีบันไดเลื่อนที่โรงหนังมั้ย แต่นี่คือในฝันของเรา) มือเธอถือถ้วยกาแฟเย็นด้วย เธอกำลังคุยกับเพื่อนอีกสองสามคนข้างหลังเธอ เธอออกจากบันไดเลื่อนแล้วก็เดินจากไป... เราเดินของเราต่อไป และเห็นชายในชุดสูทสีขาวทั้งชุด หน้าตากับทรงผมเหมือนพวกตัวร้ายในหนัง เอ่อ.. ประมาณดร.ฮาลนิบาลตอนหนุ่มๆ(บอกไม่ถูก แต่เราไม่เคยดูเรื่องเกี่ยวกับฮาลนิบาลอะไรนี่หรอกนะ) ยืนแสยะยิ้มและจ้องมาที่เรา... ..มันคือปิศาจ มันคือซาตานปลอมตัวมา.... เราเริ่มออกวิ่ง... หันกลับไปมอง ปิศาจตนนั้นก้าวตามเรามา แสยะยิ้มและจ้องเราอยู่ มันต้องฆ่าเราแน่ๆ เราวิ่งแล้วก็วิ่ง.. เราวิ่งรอบห้างอยู่บนชั้นนั้นไปหนึ่งรอบ... สองรอบ......... แต่มันก็ไม่หยุดตามเรามา จนกระทั่งเราวิ่งเข้าไปหลบอยู่ในฝั่งสวนสนุก โยโย่แลนด์... แต่โยโย่แลนด์มืดสนิท สวนสนุกคงจะปิด.. ไม่มีไฟอะไร เราวิ่งเข้าไปหลบข้างในรถไฟ ที่จะมีจัดสวนบ้าน ต้นไม้ อะไรต่างๆเพื่อให้ดูดี.. แต่ซาตานเจอเราอีก เราวิ่งหนีออกจากโยโย่แลนด์ เขาก็ยังคงตามมา แต่เราไม่วิ่งกลับไปที๋โยโย่แลนด์อีกแล้ว มันมืด น่ากลัวเกินไป.... เราวิ่งวนไปวนมา.... แต่เท้าไม่ไปเลย ตลอดเวลาที่วิ่งเหมือนปอดจะแตก ทั้งๆที่เราวิ่งสุดแรงเกิด แต่มันกลับวิ่งไม่ออก เหมือนเท้าเรามีพรวนเหล็กติดอยู่ เราวิ่งไม่ได้ดังใจ มันช้าไป.. เราหันกลับไปมองปิศาจเสมอ มันแค่เดินก้าวฉับๆแบบสบายๆ แต่กลับอยู่ห่างจากเราไม่ไกลนัก เราก็พยายามวิ่ง แต่มันหนืดเหลือเกิน ถึงกระนั้นปิศาจก็ยังเข้ามาจับตัวเราไม่ได้อยู่ดี แต่ถ้าเราหยุดล่ะก็ มันต้องถึงตัวเราแน่ แล้วเริ่มคิดได้ว่าต้องหาทางออก เรากระเสือกกระสนลงไปชั้นล่าง... เราไม่รู้ว่ารอดมายังไง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ตามมาแล้ว... เราวิ่งออกไปข้างนอก มีรถสองแถวคนหนึ่งจอดอยู่ มีคนขึ้นอยู่เต็ม เรากระโดดขึ้นไปและห้อยอยู่ท้ายรถ เราหันกลับไปมอง..... ปิศาจไม่ได้ตามเรามาจริงๆ..... เกิดอะไรขึ้นอีกต่อจากนั้น.. เราจำไม่ได้

----------

-----------------

edit @ 18 Apr 2008 15:01:06 by [EniledA]-’๐