Music is in the wind

วันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับชั้นปีของพวกเรา คิดว่าคงไม่มีใครไม่รู้สึกตื่นเต้นหรอก(อย่างน้อยก็ต้องมีนิดๆบ้างล่ะ) เราเตรียมกล้องถ่ายรูปเพื่อนๆไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วนู่น หวังว่าคงจะเก็บรูปภาพเพื่อนๆไว้ให้มากที่สุด.. แม้ว่าจะไม่ใช่วันสุดท้ายของการเรียนที่รร.นี้ก็ตาม แต่คงจะหาเวลาแบบนี้ไม่ได้แล้วล่ะ

ก่อนวันปัจฉิม พวกเราเตรียมการแสดงไว้ เรารู้สึกวิตกกังวลไปกับเพื่อนคนอื่นๆ เพราะซ้อมกันอย่างกระชั้นชิด แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆพวกเราก็ทำกันได้อย่างลุล่วง..

พวกเราทุกคนยืนเป็นวงกลมล้อมห้องประชุมแล้วร้องเพลง

 
"เมื่อเราต้องไป พบเพื่อนใหม่  
 
ซึ่งอาจไม่มีใครเข้าใจ เราเหมือนเพื่อนคนเดิม
 
กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใช้เวลา  
 
ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร
 
อยากจะคิด ต้องจากกัน เป็นแค่ฝันแต่ความจริงนั้น  
 
เรายังอยู่เคียงข้างกัน ดั่งวันวาน....

.........

.........."

แน่นอนล่ะว่าตอนร้องเพลงมีหลายคนร้องไห้
เราเองก็เหมือนกันค่ะ ร้องๆไปแล้วเริ่มแสบจมูก รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ
น้ำตาเริ่มเอ่อ แล้วเสียงก็แตกพร่าแทบร้องเพลงไม่ได้

ต่อจากนั้นก็เป็นการแสดงบนเวทีของห้องเราแล้วก็วิทย์ค่ะ.. มีทั้งตลกและซึ้งจนน้ำตาไหล ของพวกเราจะฉายภาพวิดีโอที่เร่งถ่ายมาเมื่อวานนี้น่อ ถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาอย่างเช่นแอบหลบครูฝ่ายปกครองไปซื้อขนมมากินบนห้องเรียน และบอกรักครูวิชาต่างๆ แล้วก็มีร้องเพลงที่เพื่อนๆกลุ่มนึงแต่งขึ้นมาโดยดัดแปลงมาจากเพลงใครหนอ

จะเอาโลกมาทำปากกา และเอานภามาแทนกระดาษ
เอามหาสมุทรมาแทนหมึกวาด ประกาศพระคุณไม่พอ

ใครหนอ~ สอนเราให้ทำดี (คิดดูสิ!)
ใครหนอ ดูแล 6 ศิลป์ของเรา (ครูก๊าบ ครูก๊าบ!)
ใครหนอ ชอบยึดกระเป๋าพวกเรา
"ยึดแล้วก็คืน แล้วยึดทำไม เซ็งหนอ ใครหนอ"

ใครหนอ~ ชอบให้นักเรียนพูดตาม (ครูแป๋ว ครูแป๋ว!)
ใครหนอ ให้เรารักษ์*ภาษาไทย (ครูมล ครูพิม!)
ใครหนอ ชอบให้เราคิดคำนวณ
"คิดแล้วก็งง ให้คิดทำไม เซ็งหนอ ใครหนอ"

ใครหนอ~ ตัดผมพวกเราเรื่อยเลย (ครูอิ้ง ครูทิพย์!)
ใครหนอ สอนเราspeak English (ครูต้อม ครูอ๊อด!)
ใครหนอ ใช้ให้รดน้ำต้นไม้
"รดแล้วก็บ่น ให้รดทำไม เหนื่อยหนอ ใครหนอ"

ใครหนอ~ สอนวิทย์ด้วยการตะโกน (ครูพร ครูพร!)
ใครหนอ เสียงดีจนพวกเราอาย (ครูศิริพร!)
ใครหนอ ชอบให้พวกเราลอกแปล
"ลอกไม่เคยเสร็จ งานไม่เคยส่ง ติดศูนย์.."

*รักษ์นี่หมายถึงอนุรักษ์น่อ (ไม่ได้เขียนคำว่ารักผิดนะจ๊ะ)

หมายเหตุอื่นๆ :
ครูก๊าบเป็นครูประจำชั้นพวกเราจ้ะ
ใครหนอ ชอบยึดกระเป๋าพวกเรา.. หมายถึงครูสุดาค่ะ ครูชอบยึดกระเป๋าของนักเรียนที่ผิดกฏ ไม่ชอบใช้กระเป๋านักเรียน เวลามารร.ก็มาเป็นแบบย่าม หรือกระเป๋าที่ใส่ไปเดินเที่ยว หรือไม่ก็สะพายเป้สีฉูดฉาด ครูเขาก็เลยยึด
ครูอิ้งกับครูทิพย์ในเพลงเป็นฝ่ายดูแลเรื่องการแต่งกายและผมของนักเรียน ใครผิดระเบียบผมโดนตัดประจำ
ครูแป๋วสอนสังคมค่ะ ชอบให้นักเรียนพูดตามสิ่งที่ครูบอก จะได้จำไว้ เป็นวิธีของครูเค้า..
ใครหนอ ใช้ให้รดน้ำต้นไม้.. หมายถึงครูนงที่ชอบทำโทษนักเรียนโดยการให้รดน้ำต้นไม้ที่สวนหน้ารร. ปีที่แล้วเราโดนประจำเลยน่อ(แล้วยิ่งแกเห็นเรารดอย่างจริงจังมากก็เลยให้เรามารดบ่อยๆเข้าไปอีก(คนอื่นเขารดไม่ได้เรื่อง) แถมวันเสาร์อาทิตย์ยังขอ(ใช้)ให้เราถอนหญ้าอีกต่างหาก ร้อน เหนื่อย ง่วงนอนด้วย สัปหงกจนหน้าแทบทิ่มดิน)
ใครหนอ ชอบให้พวกเราลอกแปล หมายถึงครูย๊องจอมไฮเปอร์ค่ะ(ครูเขาไฮเปอร์จริงๆนะ- -') สอนวิชาฝรั่งเศสเค่อะ.. ครูเขาสอนเร็วมาก และสั่งให้นักเรียนทำงานแต่ละอย่างเร็วมาก ไม่รู้แกจะรีบไปไหน บอกสั่งให้นักเรียนทำ บางทีไม่ถึงสิบนาทีก็จะเก็บงานละ การลอก-แปลคือสิ่งที่ครูเขาให้นักเรียนทำประจำน่อ คือให้นักเรียนลอกเนื้อหาในชีตฝรั่งเศสลงไป แล้วก็แปลๆๆๆ ถ้าไม่ส่งก็ไม่มีคะแนนง่ะ..

ถึงเราจะอยู่ที่นี่มาแค่สามปี แต่ก็สร้างความทรงจำที่ดีๆไว้ให้เราเยอะเลย เพื่อนๆทุกคนน่ารักมาก เราไม่รู้ว่าต่อไปนี้แล้วเราจะได้เจอเพื่อนดีๆอย่างนี้อีกมั้ย
เมื่อตอนจบชั้นม.3ที่รร.เก่า เรารู้ว่าถึงเวลาที่เราต้องจากไปแล้ว และถ้าเราไปอยู่ที่ใหม่.. เราหาเพื่อนไม่ได้ล่ะ? ตอนม.3คือความทรงจำตอนชั้นม.ต้นที่ดีที่สุดของเราแล้ว เพราะในที่สุดเราก็ได้พบกับกลุ่มเพื่อนที่ดีที่สุด.. เพราะเพื่อนในห้องนั้น.. คนเก่งก็จะจับกลุ่มอยู่แต่กับคนเก่ง และมักไม่สนใจใยดีเพื่อนที่เรียนปานกลางลงไปจนถึงห่วย.. แน่ล่ะว่าเราเป็นเด็กเรียนไม่เก่ง ตลอดเวลามาเราพยายามที่จะอยู่ในกลุ่มที่มีเพื่อนเรียนเก่งๆ เพียงเพราะคิดว่าพวกเขาจะได้พาเราได้ดีไปด้วย.. แต่ไม่ใช่ พวกเขาไม่ได้จริงใจและเรามักเป็นส่วนเกินอยู่เสมอ จนม.3นี่แหละที่เราได้เพื่อนๆที่ดี ความทรงจำของเราส่วนใหญ่จึงมีอยู่แต่ในกลุ่มเพื่อนสนิทเท่านั้นและกลัวว่าหากเราไปอยู่รร.ใหม่ เราจะมีเพื่อนดีๆอย่างนี้อีกมั้ย? สำหรับเรามันคงต้องใช้เวลานานมากเลย..

เมื่อตอนที่เรามาอยู่ที่รร.ปัจจุบันนี้ใหม่ๆ วันแรกที่เราเข้าไป เราพยายามยิ้มกับทุกคน และถามชื่อเพื่อนคนนั้นคนนี้ดู เรากระตือรือร้นที่จะทักทายและพูดคุยเพราะเราเป็นพวกมนุษยสัมพันธ์ไม่ดีเท่าไหร่ การที่มีเด็กเข้ามาเรียนต่อม.4ที่นี่มากก็เหมือนเป็นการช่วยลดความประหม่าเราลงนิดนึงเพราะแต่ละคนยังไม่รู้จักกัน ภายในวันเดียวเราก็คิดว่าเราได้เพื่อนสนิทแล้วล่ะ พวกเราลงไปกินข้าวกับเพื่อนคนอื่นๆ เราทั้งหลายก็ยังเขินๆกันอยู่ สักหนึ่งสัปดาห์แรกเรารู้สึกไม่มีความสุขเลย เราคิดถึงรร.เก่ามาก.. แต่พออยู่ไปนานๆ เราก็เลิกเป็นโรคประเภทคิดถึงบ้าน เราเริ่มชินแล้วล่ะ ทุกคนดูเป็นกันเอง และแต่ละคนก็เริ่มคบกันเป็นกลุ่มๆแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่สนิทกันก็เถอะแต่ที่น่าแปลกใจก็คือพวกเราได้ไปทำกิจกรรมร่วมกันโดยเอาใจใส่กันและกัน ซึ่งสำหรับเราเป็นความรู้สึกแปลกมาก เพราะที่รร.เก่านั้น ไม่มีทางที่จะได้ทำอะไรร่วมกันโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน

เราบรรยายความรู้สึกไม่ถูกแฮะ เรามีปัญหาเรื่องการเขียนอะไรทำนองนี้(แม้แต่เรื่องอื่นๆก็ด้วย= =") รู้สึกเหมือนว่าจะเขียนอะไรโง่ๆอีกแล้ว ...เช่นเคย สรุปคือเพื่อนๆทำให้เราได้รู้สึกว่า นี่ล่ะคือเพื่อนร่วมห้องกันจริงๆ ^^

ปัจฉิมในวันนี้ ถ้าเป็นไปได้.. ก็อยากจะย้อนเวลากลับไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นอีกครั้งจัง

กระดานประกาศหลังห้องค่ะ ใครมีไรอยากจะบอกเพื่อนก็ไปเขียนซะ(หรือไม่ก็เพื่อนจะเขียนให้เองซะงั้น)

โต๊ะเรียนของเราเองค่า ทางด้านขวา ส่วนด้านซ้ายก็ของเพื่อนที่สนิทน่อ เค้าทำรูปคลาวด์ขาด หัวแหว่งไปเลยง่ะ
(ไม่ได้จะโฆษณาสีโปสเตอร์นะจ๊า 55+)

โต๊ะเราตอนอยู่ชั้นม.5ค่ะ เหอๆ บ้าGhibli

ส่วนโต๊ะชั้นปีนี้

v
v
v

หลากหลายๆ หุๆ เวลาทำข้อสอบล่ะลำบากชะมัด เพราะติดภาพแล้วโต๊ะมันขรุขระค่ะ ตัวหนังสือยึกยือเลย

ข้างในโต๊ะ ถ่ายเก็บไว้เมื่อเดือนกรกฎาที่แล้ว(ตอนนี้อย่างรก= =)

ปัจจุบันปริ้นท์รูปมาติดใหม่น่อ แต่ว่ารูปKHมันดันลอกออก

เราขอเรียกมันว่าห้องเด็กวีไอพี สำหรับตอนที่สอบเก็บคะแนนอังกฤษ จะมีนักเรียนบางคนถูกเนรเทศมาไว้ที่ห้องนี้(ข้าพเจ้าก็ด้วยง่ะ)

.

ตอนเย็นๆก็ยังมีเพื่อนเอากล้องวิดีโอมาถ่าย นั่งจับวงร้องเพลงกัน สนุกดี

นี่คงเป็นที่สุดท้ายที่ฉันจะทิ้งความไร้เดียงสาเอาไว้

(หลังจากนี้ไปเราคงทำอะไรติงต๊องไม่ได้แล้วสิ)

ปล. ในบรรดารูปทั้งหมด ไม่มีเราอยู่ด้วยเพราะเราเป็นคนถ่ายเน่อ ฮ่าๆ (แต่ก็ดีแล้วล่ะ กร้าก)

อู้จนได้ การบ้านโคตรเยอะง่ะ มีเพื่อนคนนึงถามว่าทำไมพักนี้เราดูไม่สดชื่นเลย ที่เราตอบไปว่าเพราะไปเรียนพิเศษหลังเลิกเรียน เลยต้องกลับดึก ก็ยังมีอีกเหตุผลนึงที่ไม่ได้บอกคือ พักนี้งานมันพอกไว้เยอะด้วยแหละ เลยรู้สึกกลุ้มๆ ถึงไฟจะจุกตู๊สสก็เถอะ แต่มันก็ไม่ทำให้รู้สึกกระตือรือร้นเร่งทำเอาเสียเลย ฮือๆๆ....

ตุ๊กตาที่เราได้จากบัดดี้น่อ พวกเราเล่นบัดดี้กันตั้งแต่ต้นเดือนมกราค่ะ ตั้งใจกันว่าจะเล่นไปจนถึงสิ้นเดือนเลยแล้วก็เฉลย ซึ่งก็ตรงกับวันปัจฉิมพอดีเลย หุๆ วันสุดท้ายนี้เพื่อนๆต้องออกมาเฉลยว่าใครเป็นบัดดี้ใคร โดยมอบของขวัญให้กัน
ส่วนบัดดี้เราเข้าใจเลือกดีนะ เขาบอกว่าดีดีเหมือนเราดีง่ะ ง่า...เราคงง๊องแง๊งเหมือนดีดี เอิ๊ก... ยังไงก็ชอบจ้ะ ขอบคุณน่อบัดดี้

edit @ 31 Jan 2008 22:15:23 by [EniledA]-’๐